Waltornia znana także jako RÓG, jest instrumentem dętym blaszanym ( podobnie jak trąbka, puzon i tuba ), z grupy aerofonów ustnikowych. Pierwowzorem waltorni był róg pochodzenia zwierzęcego, którego zakres dźwięków obejmował maksymalnie kilka tonów ze względu na bardzo prostą budowę oraz brak ustnika. Po jakimś czasie zaczęto produkować rogi z metalu oraz z metali szlachetnych. Historia rogu jako instrumentu muzycznego rozpoczęła się w roku 1680, kiedy to książe Franc Anton von Spork przebywając we Francji zainteresował się nim i kazał swoim muzykom nauczuć się na nim grać. Muzycy ci (Wenzel Sweda i Peter Röllig ) zostali uznani jako pierwsi wirtuozi gry na waltorni i dzięki nim instrument ten stał się znany także w Niemczech i w Austrii. W niemczech róg stał się ważnym insrtumentem już w pierwszej połowie XVIII w. W tym okresie także wymyślono tzw. przedłużki do rogu. W praktyce były to rurki które można było wkładać i wyciągać z instrumentu przez co zmieniał się jego strój. Przełomem dla instrumentów dętych blaszanych był rok 1814, kiedt to wynaleziono zawór tłoczkowy czyli tzw. wentyl, który używany jest we wszystkich tego typu instrumentach do dziś. W 1832 roku za sprawą Josepha Riedla zawór tłoczkowy zosta zastąpiony zaworem rotacyjnym i dzięki temu powstał standard waltornii używanej w orkiestrze symfonicznej do dzisiaj. Skala waltorni to: od H do f2 w stroju in F ( transponuje o kwintę czystą (5) w dół lub kwartę czystą (4) w górę). Waltornia jest to długa pozwijana rura zakończona o bardzo mocno rozszerzonej czerze głosowej. Tradycyjnie ma kształt kulisty. U wlotu rury znajduje się metalowy, lejkowaty ustnik. Muzyk trzyma instrument oburącz, z czego jedna ręka obsługuje wentyle, a druga służy do zmiany natężenia dźwięków poprzez odpowiednie zakrywanie nią wylotu czary głosowej. Aby wywołać dźwięk trzeba wdmuchnąć do ustnika strumień powietrza. Zmianę wysokości dźwięku uzyskujemy poprzez obsługiwanie wentyli oraz odpowiednie ułożenie warg na ustniku. Notacja w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ) - wyższe rejestry, oraz w kluczu basowym ( z grupy kluczy F ) - niższe rejestry.