Jest to instrument dęty blaszany ( podobnie jak róg, puzon i tuba ) z grupy aerofonów ustnikowych. Pierwowzorem tego instrumentu były proste rury z bambusa lub kości słoniowej, a jako metalowa, prymitywna rurka była znana już w starożytności i używana była do grania na niej fanfarów lub różnego rodzaju sygnałów. W Średniowieczu za sprawą wypraw krzyżowych instrument ten dotarł do Europy i początkowo używany był tylko na specjalne okazje.W XVI w. zbudowana została trąbka metalowa o zwiniętej ( w płaską pętlę ) rurze. Następnie ( ponieważ na początku zwoje rury nie były ze sobą połączone ) między zwojami umieszczono klocek z drewna i z tego wykształciła się standardowa trąbka fanfarowa. W wieku XVIII wykształcił się typ trąbki, która umożliwiała przestrajanie jej za pomocą specjalnego suwaka zajdującego się w jednej z wewnętrznych pętli instrumentu. Dało to dużo większe zastosowanie dla tego instrumentu i dlatego też wtedy trąbka straciła swój elitarny charakter i weszła w skład orkiestry symfonicznej ( i nie tylko ). Dopiero w XIX w., w momencie gdy zostały do trąbki wbudowane 3 wentyle, zyskała ona swój aktualny wygląd i możliwości chromatyczne. W chwili obecnej trąbkę można spotkać w każdej odmianie muzyki. Skala trąbki to: in C od fis do e3 ( nie transponuje ), in B od e do b2 ( transponuje o sekundę wielką (2) w dół). Znane są także następujące typy trąbek: basowa ( transponuje o oktawę w dół ), piccolo ( transponuje o oktawę w górę ), kieszonkowa ( o małych rozmiarach i bardzo wysokim stroju ), oraz kornet ( również w stroju in B ). Współcześnie trąbki wykonane są najczęściej z mosiądzu. Trąbka składa się z zawiniętej w pętlę rury, na którą u wlatu nakłada się ustnik, a z drugiej strony zakończona jest lejkowatą czarą głosową. Posiada także trzy tłoki ( wentyle ) które służą do wydłużania lub skracania wdmuchiwanego słupa powietrza, przez co można uzyskać różne dźwięki. Trębacz trzyma instrument oburącz, a konkretniej jedna ręka służy do podtrzymywania instrumentu, a druga do obsługiwania wentyli. Dźwięk uzyskiwany jest poprzez wdmuchanie w ustnik powietrza, a zmiana wysokości dźwięków odbywa się za pomocą obsługiwania wentyli oraz odpowiedniego ułożenia warg na ustniku. Notacja przeważnie w kluczu wiolinowym ( z grupy kluczy G ).