Jest to instrument z grupy aerofonów stroikowych o podwójnym stroiku ( do tej samej grupy instrumentów zaliczają się także rożek angielski, fagot i kontrafagot). Nazwa tego instrumentu pochodzi z języka francuskiego - HAUTBOIS - co oznacza "wysokie drewno". Obój wywodzi się z XII-wiecznego instrumentu o nazwie Szałamaja, a współczesna wersja tego instrumentu powstała w XVII w. Podobny do oboju instrument znany był już w starożytnym Rzymie i nosił nazwę tibiae. Duża popularność obój zyskał w baroku stając się ważnym instrumentem solowym, a ponadto wszedł w skład kwartetu i orkiestry kameralnej. W późniejszym czasie wraz z rozwojem orkiestry symfonicznej wszedł na stałe w jej skład. Współcześnie obój wykorzystywany jest także jako instrument jazzowy. Obój występuje w kilku odmianach: Obój miłosny (oboe d'amore), zbudowany w XVIII w. z charakterystyczną czarą w kształcie gruszki, obój myśliwski (oboe da caccia) oraz rożek angielski (obój altowy), który w XVIII w. wykształcił się z oboju myśliwskiego. Skala oboju ( w stroju in C ) to: od b do b3 (nie transponuje). Skala rożka angielskiego ( w stroju in F ) to: od e do b2 i jest instrumentem transponującym o kwintę czystą (5) w dół. Obój podobnie jak wszystkie instrumenty dęte drewniane składa się z drewnianego korpusu w którym znajduje się wiele otworów bocznych. Są one obsługiwane przez mechanizm klapowy, U wlotu, obój posiada stroik zrobiony z dwóch, połączonych ze sobą) blaszek trzcinowych, dlatego popularnie mówi sie iż jest to instrument podwójnostroikowy. Oboista trzyma instrument pionowo w obydwu rękach palcami obsługując klapy i otwory. Dźwięk wydobywa poprzez wdmuchiwanie w podwójny stroik powietrza (powoduje to drgania trzcinowych blaszek stroika). Zmiany wysokości dźwięku osiąga się poprzez zamykanie i otwieranie otworów bocznych mechanizmem klapowym. Notacja w kluczu wiolinowym (z grupy kluczy G).