Instrument ten wywodzi się z arabskich instrumentów ludowych, np. z arabskiego fletu stroikowego. Klarnet powstał w XVIII w., a jego twórcą był Johann Cristoph Denner. Jego dzieło polegało na udoskonaleniu instrumentu zwanego szałamaja poprzez dodanie dwóch klap, oraz wysłużeniu go. Mimo to klarnet w pierwszej połowie XVIII w. był instrumentem rzadko używanym. W 1720r. dodano do niego lejkowatą czarę głosową, a w 1812r. niejaki Ivan Mueller storzył nowy model klarnetu wyposażony w 13 klap i dopiero w takim kształcie stał się on instrumentem w pełni funkcjonalnym, oraz co ważne został w niemalże niezmienionej formie do dziś. Do składu orkiestry wszedł w drugiej połowie XVIIIw. I wtedy też stał się ważnym instrumentem solowym, charakteryzującym się dużą ruchliwością. W XX w. zaczął być używany także w muzyce jazzowej i żydowskiej. Skala klarnetu to: od d do g3, a skala klarnetu basowego to od: D do b1. Klarnet ( w stroju in B) jest instrumentem transponującym o sekundę wielką (2) w dół. Klarnet basowy (w stroju in B) transponuje o nonę wielką (9) w dół, klarnet w stroju in A- tercję małą (3>) w dół, in Es- tercję małą (3>) w górę. Klarnet posiada klika głównych odmian: piccolo, altowy, basowy, kontrabasowy, basetom. Klarnet składa się z pięciu podstawowch części: ustnik, baryłka, dwa korpusy (górny i dolny) i lejkowata czara (rozszerzana u dołu). W korpusach znajdują się mechanizmy klapowe. Do ustnika przytwierdza się pojedynczy trzcinowy stroik, a podtrzymuje go spegjalna objemka czyli tzw. maszynka. Każdą z wyżej wymienionych części przechowuje się w futerale osobno, a do grania składa się je. Klarnet basowy jest znacznie dłuższy od "zwykłego" klarnetu i ma zawinięte oba końce tworząc kształt odwróconej litery "S". Klarnet trzyma się w pozycji pionowej. Muzyk wkłada ustnik między wargi i wdmuchując do niego powietrze wywołuje drgania stroika przez co słszymy dźwięk. Regulacja dźwięu odbywa się za pomocą zamykania i otwierania klap i otworów mechanizmem klapowym. Notacja w kluczu wiolinowym (z grupy kluczy G).