Jest to instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych.. Powszechnie znane są dwa rodzaje fletu, tzn. flet poprzeczny (którego odmianą jest flet piccolo) i flet prosty (czyli tzw. dzióbkowy). Pierwsze instrumenty podobne do fletów powstały prawdopodobnie w Chinach ok. 4000 lat p.n.e. Istnieje duże prawdopodobieństwo, iż flet poprzeczny był już znany i popularny w starożytności, lecz w średniowieczu był już znany na pewno. Pierwsze ilusrtacje fletu pochodzą już z XIw., a w późniejszych wiekach flety występują i w ikonografii świeckiej ikościelnej, a także nawet w militarnej. Według analizy świeckich malowideł flet był często używanym instrumentem dworskim. Pierwszy zbiór utworów muzycznym, w tym fletowych, powstał w 1330r. Są to pieśni na głos z akompaniamentem skrzypek lub fletu. W 1360r. w jednym ze swoich pism poeta Guillaume de Machaut pisze, jakie są różnice pomiędzy fletem prostym a poprzecznym, a Eustache Deschamps pisze, że oba te instrumenty nadają się tak do muzyki dworskiej, jak i do muzyki militarnej. W 1533r. w Paryżu powstają dwie publikacje pieśni na flet poprzeczny, prosty lub oba naraz. Pierwszą znaną solową kompozycją na flet jest II Dolcimelo zawierające Ricercare, którego autorem jest Aurelio Virgiliano z 1600r. W 1707r. powstał pierwszy podręcznik gry na flecie napisany przez Jacquesa Martina Hotteterre'a. W XIXw. popularność fletu przybiera olbrzymie rozmiary. Jest ważmyn instrumentem amatorskim, wchodzi do składu oriestry oraz funkcjonuje jako samodzielny insrtument solowy. Do najsłynniajszych wirtuozów tego instrumentu możemy zaliczyć m.in.: Charlesa Nicholsona (1795-1837), Theobalda Boehma (1794-1881), Josepha Richardsona (1814-1862), oraz współczesnych flecistów, takich jak: James Galway, Emmanuel Pahud, Janos Balint, William Benett, Alain Marion, Aurele Nicolet, Patrick Gallois i inni. Skala fletu poprzecznego ( in C ) to: od h(c1) do d4(fis4). Skala fletu piccolo ( in C ) to: od d2 do h4 (notacja oktawę niżej, gdyż jest to instrument transponujący o oktawę w górę). Korpus fletu to jednostronnie lub obustronnie zamknięta rurka wykonana z drewna, metalu lub nawet z kości słoniowej.Ma około 70 cm i posiada w korpusie liczne otwory boczne wraz z mechanizmem klapowym. Muzyk trzymając oburęcznie (w poziomie) flet, przykłada usta do ustnika. Dźwięk wydobywany jest przez wdmuchiwanie do niego powietrza w odpowiedni sposób, a wysokość dźwięków reguluje się poprzez zamykanie i otwieranie otworów bocznych mechanizmem klapowym. Notacja fletu w kluczu wiolinowym (z grupy kluczy G).