Jest to instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych z podwójnym stroikiem. Fagot wywodzi się z instrumentu o nazwie dulcjan , który był w Europie bardzo popularny (barok i renesans). Był on wtedy używany jako "podpora" chóru. Ostatecznie fagot powstał w XIX w. wykonany przez konstruktorów niemieckich i francuskich. W XVI w. używano fagotu jako instrumentu zespołowego a od XVIII w. róznież jako solowego. Jest ważnym instrumentem w muzyce orkiestrowej oraz kameralnej. Jedne z najsłynniejszych kompozycji na fagot to: Antonio Vivaldi - 36 koncertów na fagot, Wolfgang Amadeusz Mozart - Koncert B-dur na fagot, KV191, Johann Christian Bach- Koncert B-dur na fagot i Koncert Es-dur na fagot, Ryszard Strauss - Koncert podwójny na klarnet i fagot z towarzyszeniem orkiestry smyczkowej i harfy, oraz wiele innych. Skala fagotu ( in C ) to: od B do f2 (w zależności od umiejętności muzyka skala może sięgać wyżej), nie transponuje. Skala kontrafagotu to: od C do f, transponuje on oktawę niżej niż fagot. Wyróżnić możemy dwie odmiany fagotu, tzn. niemiacką i francuską. Różnią się ine od siebie brzmieniem, mechanizmem oraz wysokością (fagot niemiecki ma 130cm wysokości, a francuski 150cm ). Fafot składa się z 6 części. Są to: stroik, es, skrzydło, stopa, rura basowa i czara głosowa. Są w nim także otwory boczne zamykane i otwierane mechanizmem klapowym ( jest ich tylko 5 ) oraz bezpośrednio palcami. U wlotu instrumentu nakładany jest stroik wykonany z dwóch połączonych ze sobą blaszek trzcinowych. Kontrafagot to długa, czterokrotnie złożona drewniana rura ( o długości ok 5m ). Otwory boczne znajdujące się na prawie całej długości instrumentu obsługiwane są za pomocą mechanizmu klapowego. Instrument trzymany jest ukośnie ( kontrafagot opierany jest z reguły o zienię ). Muzyk aby wywołać dźwięk wdmuchuje w stroik powietrze co wywołuje drgania. Wysokość dźwięku regulowana jest poprzez zamykanie i otwieranie otworów bocznych. Notacja w kluczu basowym (z grupy kluczy F ), oraz w kluczu tenorowym (z grupy kluczy C).