Należy do instrumentów dętych blaszanych ( z grupy aerofonów ustnikowych ), tak jak tuba, trąbka i waltornia. Puzon wywodzi się z rodziny trąbek, lecz jego prototyp wywodzi się już ze starożytności z instrumentu o nazwie buccina. W Rzymie miał zastosowanie jako instrument wojskowy. Z początku rura puzonu była stała a dopiero w XV w. wprowadzono do niego ruchomy suwak. Puzon możemy spotkać w kilku odmianach: sopranowy, altowy, tenorowy, basowy i kontrabasowy. Istnieje również odmiana wentylowa puzonu. Jednakże puzon sopranowy i kontrabasowy szybko wyszły z użycia, a puzon basowy zastąpiono tenorowym o większej skali. W XIX w. wprowadzono do budowy puzonu wentyl kwartowy, który obniża skalę dźwięków o kwartę czystą (4). Jest oj jedynym instrumentem dętym blaszanym na którym można wykonywać technikę zwaną glissando. Puzon wentylowy wynaleziono w 1820r. i powstał on na skutek wynalezienia mechanizmu wentylowego, posiada 3 wentyle, gdzie każda kombinacja przyciśnięcia odpowiednich wentyli odpowiada konkretnemu położeniu suwaka w puzonie suwakowym. Niektóre modele posiadają również wentyl kwartowy. Niestety jego wadą ( w przeciwieństwie do puzonu suwakowego ) jest niemożliwość wykonywania techniki zwanej glissando ( płynne przejście pomiędzy dwoma odległymi dźwiękami ). Skala puzonu to: B do d2 w stroju in C (nie transponuje ). Puzon składa się z swóch równolegle położonych nieruchomuch rur, połączonych za pomocą trzeciej, która jest ruchoma ( suwak ). U wlotu rury znajduje się podobny od trąbkowego ustnik, a zakończona jest lajkowatą czarą głosową. Niektóre posiadają też dodatkową rurkę posiadającą wentyl kwartowy. Muzyk wdmuchuje w ustnik słup powietrza który drgając wewnątrz instrumentu wywołuje dźwięki. Zmianę wysokości dźwięku uzyskuje się poprzez ruchy suwaka, co wydłuża lub skraca słup powietrza. Puzonista jedną ręką trzyma instrument, a druda służy do poruszania suwakiem.